Regen

Gevangen in de nacht
in stralen, buizen van regen
Niks mooi, geen praal geen pracht
Het gaat door, het duurt niet even

Alleen, fietsend door
de paden van licht
alsof een engelenkoor
de duisternis telkens even ontwricht

Met bakken uit de lucht
Vraagt de aarde soms om liefde
slaakt ze een zucht
is ze iets verloren waar ze om griefde

Of vertolken
de druppels, het noodweer dat begon
huilende wolken
omdat hij haar mist, de zon

Onder de maan
strijd ik en fiets
De grond en wolken saam
van hun weet ik niks