Skip to main content

Regen



Gevangen in de nacht
in stralen, buizen van regen
Niks mooi, geen praal geen pracht
Het gaat door, het duurt niet even

Alleen, fietsend door
de paden van licht
alsof een engelenkoor
de duisternis telkens even ontwricht

Met bakken uit de lucht
Vraagt de aarde soms om liefde
slaakt ze een zucht
is ze iets verloren waar ze om griefde

Of vertolken
de druppels, het noodweer dat begon
huilende wolken
omdat hij haar mist, de zon

Onder de maan
strijd ik en fiets
De grond en wolken saam
van hun weet ik niks

Comments

Popular posts from this blog

Familiar curiosity

Can I just comment on those blue eyes that
are looking at me, tell me what you see
You seem so new, like someone I just met
but with familiar curiosity

And while I am still wondering who I am
I'm knowing you some more, just bit by bit
'Cause from my view, the place where I now stand
I'm wondering, but more hoping that we fit

So, honey, do you find that word okay?
'Cause I think it's a quite nice word to say

Onrustig

Onrustig.
Onrustig over alle dingen.
Alle dingen in mijn kleine wereldje.
Maar vooral om jou.
Onwetend.
Onwetend wat er is.
De ruimte tussen ons.
Ik wou dat ik het kon opvullen.
Zoekend.
Zoekend naar een teken.
Op je gezicht.
Dat laat zien wat je denkt.
Dromend.
Dromend over de dingen.
Die je bezig zouden kunnen houden.
In jouw kleine wereldje.


Ought to kill

If I'm ever ought to kill
I'd love to kill
some time with you